கன்ட்ரோல்-ஆல்ட்டர்-டெலீட்

சோழ சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பின்னனியில் புனையப்பட்ட நாவலில் – பொன்னியின் செல்வனாகட்டும் அல்லது உடையார் ஆகட்டும் – சோழப்பேரரசின் வலிமையும், பெருமையும், சிறுமை – இருக்குங்கால் – யும் அறியப்படும். குடும்ப வியாபரம் சம்பந்தமான நாவல்களில் வியாபாரமும், குடும்பத்தால் ஏற்படும் சிக்கல்களும், குடும்பத்தால் சிக்கல்கள் தீர்வதையும் காணலாம். துறவியர் சம்பந்தமான நாவல்களில் அவர்களது தன்னைப் புறக்கனித்தலை -self denial – அறிந்துகொள்ளலாம். துப்பறியும் நாவல்களில் சகட்டுமேனிக்கு திருப்பங்கள் – யூகிக்க முடிந்ததோ, யூகிக்க முடியாததோ – இருக்கலாம். மென்பொருள் சார்ந்த நாவல்களில் என்ன இருக்கலாம்? லன்டன், மலேசியா, சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா, தாய்லாந்து, மசாஜ்பார்லர்கள் மற்றும் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட காதல்கள்??!!!

மூன்றுவிரல் நாவலைப் பற்றி நான் பல முறை கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தமிழில் மென்பொருள் துறையை பின்புலமாக கொண்ட முதல் புனைவு நாவல் என்றும் சொல்லக்கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். வாசிக்கும் வாய்ப்பு சமீபத்தில் தான் கிட்டியது. ஒரே மூச்சில் வாசித்துவிடும் நாவல் அல்ல இது. விடாமல் நம்மை படிக்கச்சொல்லும் மர்மங்கள் நிறைந்ததல்ல. முடிச்சுகள் இல்லை. ஆனால் கதாசிரியரின் பறந்து விரிந்த நகைச்சுவை திறன் இருக்கிறது. பல வாக்கியங்கள் பல அர்த்தங்கள் தொனிந்தவை : டபுள் மீனிங்?! – புதுமைப்பித்தன் இயல்பு நிலையைச் சொல்வதில் தவறில்லை என்றிருக்கிறார் – அவை சட்டென்று நம்மை மெல்லிய புன்னகை சிந்த வைப்பவை. ஒரு யூத் ·புல்லான நடை. சுஜாதாத்தனம். அது தான் நம்மை படிக்கத்தூண்டுகிறது. அதே சமயம், மென்பொருளை நிறைய சேர்க்காமல், அனைவரும் படிக்கவேண்டும் என்று நினைத்து எழுதியிருக்கிறார். ஹீரோ மென்பொருள் வல்லுநர். அவ்வளவே. கதையில் டெக்னிக்கல் சமாசாரம் ரொம்ப குறைவு. சிங்கில்டன் கிளாஸ் – singleton class – கிளையன்ட் சைன் ஆப், யூ.எம்.எல், புரபோசல் என்று ஆங்காங்கே நம்ப மேட்டர்.

என்னை மறந்து சிரித்த இடம் :
நம்ப ஹீரோ லண்டன் வந்து ஒருவாரம் ஆகிவிட்டது:

வந்த ஒரு வாரத்தில் தெருவோர முத்தம், ரயிலுக்குக் காத்துக் கொண்டிருக்கும்போது முத்தம், ரயில்பெட்டி முத்தம், டாக்சிக்குள் முத்தம், டெலிபோன் கூண்டுக்குள் முத்தம், கே.எப்.சி. யில் கோழிக்கறி சேர்த்த பர்கருக்கு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு குறுந்தாடி முதலாளி சிலையின் மேல் சாய்ந்தபடிக்கு அவசர முத்தம் என்று சகலமான உதட்டு ஒத்தடங்களையும் பார்த்து இச்சென்று சத்தம் எங்கேயாவது கேட்டால் போய்யா புண்ணாக்கு என்று வேலையைத் தொடரப்பழகிபோயிருந்த சுதர்சனுக்கு…..

நீங்கள் சிரிக்கவில்லை என்றால் அதற்கு நான் என்ன செய்யமுடியும் சொல்லுங்கள்?. பெரும்பாலும், வெளிநாட்டுக்கு செல்லும் எல்லா இளைஞர்களுக்கும் இந்த அனுபவம் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

மற்றொரு இயல்பான நகைச்சுவை,

கண்ணாத்தா சுதர்சனின் டீம் மெம்பர்.
கண்ணாத்தா அவனுக்கு முன்னால் ஒரு கத்தைக் காகிதத்தை பரப்பிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.

‘சுதர்சன் உனக்கு கல்யாணமா? எப்போ?’

‘நீ ஒரு தப்பும் இல்லாம கோட் எப்ப எழுதறியோ அதுக்கு அடுத்த நாள்’

‘இந்த ஜென்மம் முழுக்க நீ பிரம்மச்சாரியா இருக்க வேண்டியதுதான்’

எச்சரிக்கை : கதை மற்றும் முடிவும் சொல்லியிருக்கிறேன்.

லண்டன் செல்லும் -மென் பொருளை கொடுத்துவிட்டு, க்ளையன்டிடம் கையழுத்து வாங்கி வரவேண்டும் -நம்மூர் மென்பொருள் வல்லுநர், சுதர்சன், அங்கே ஒரு பெண்ணை -சந்தியா -பார்த்து, பார்த்தவுடன் லவ்வத்தொடங்குகிறார். அவளும் லண்டனின் செயர்கைத்தனம் மற்றும் அம்மா, வளர்ப்பு அப்பாவின் நிராகரிப்பால், இவனைக்கண்டவுடன் ஒட்டிக்கொள்கிறார். அவள் இந்தியா வரவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறாள்.அவளும் நன்றாக படித்துவிட்டு நல்ல வேலையிலிருப்பவள் தான்.

தற்செயலாக விமானத்தில் உடன்பயனிக்கும் நண்பர் ஒருவர், தான் ஆரம்பிக்கபோகும் புது மென்பொருள் அலுவலகத்திற்கு சுதர்சனை அழைக்க, சுதர்சனும் ஒத்துக்கொள்கிறார். சந்தியாவுக்கும் அதே அலுவலகத்தில் வேலை கிடைத்துவிடுகிறது. சுதர்சன் இந்தியா திரும்பியிருக்கையில், அவனுடைய பெற்றோர்கள் அவனுக்கு சொந்தத்திலே ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கிறார்கள். அவளும் வீட்டில் வளைய வருகிறாள். சுதர்சனை அவளுக்கு நிறைய -லிப் கிஸ் அடிக்கும் அளவிற்கு – பிடிக்கிறது. சுதர்சனுக்கும் தான். ஆனால் சந்தியா வேறு மனசாட்சியாய் பயமுறுத்துகிறாள். தலைக்கு மேல் முட்டை பல்பாயிருந்து மிரட்டுகிறாள். சுதர்சன் சந்தியாவைப்பற்றி சொல்லாமலே தாய்லாந்து கிளம்புகிறான். சந்தியாவும் தாய்லாந்து வரவேண்டும் என்பது ஏற்பாடு.

தாய்லாந்தில் புராஜெக்ட் மென்னியைப்பிடிக்கிறது. வீட்டில் பார்த்தபெண்ணிற்கு இவன் சரியாக பதில் சொல்லாமல் நழுவுவதை அறிந்து; அவள் தீர்மானமாய் கேட்கிறாள். அவளிடம் சந்தியாவைப்பற்றி சொல்லிவிடுகிறான். அவள் அழுகிறாள். பிறகு இன்னொரு மென்பொருள் வல்லுநருக்கு மணமுடிக்கப்பட்டு அமெரிக்கா செல்கிறாள்.

சுதர்ஷன் டீம் லீடராக இருக்கிறான். சுதர்சனின் டீமில் கண்ணாத்தா என்றொரு பெண் இருக்கிறாள். இருவரும் நண்பர்களாகப் பழகுகின்றனர். கண்ணாத்தா அறிமுகம் செய்யப்படும் பொழுதே நமக்கு -எனக்கு- சுதர்சன் இவளைத்தான் மணமுடிக்கப் போகிறான் என்று தெரிந்துவிடுகிறது. தாய்லாந்து வருவதற்கு முன் சந்தியா வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா போக வேண்டிய நிர்பந்தம் உண்டாகிறது. அங்கே world trade center தகர்க்கப்பட்ட சம்பவத்தில் பலியாகிறாள். இந்த ஒரு இடம் மட்டுமே யாரும் எதிர்பாறாதது. மிக மெல்லிய ஆனால் அதிர்வைத்தரும் ஷாக். நன்றாக இணைத்திருக்கிறார்.

சில நாட்கள் பித்து பிடித்தார்போல் திரியும் சுதர்ஷன், பிறகு வீட்டிற்கு சொல்லாமல் கண்ணாத்தாவைக் கரம் பிடிக்கிறான்.

அமெரிக்காவுக்கு செல்கிறான். மறுபடியும் புரோகிராமராக. முடிவு தான் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.

புரோகிராமராக சென்றவன் சிறிது நாட்களில் வேலை இழக்கிறான். மேலும் பல நாட்கள் வேலைக்கு மனு போடுகிறான். வேலை கிடைத்தபாடில்லை. பிறகு ஒரு நாள் தனக்கு வீட்டில் பார்த்த பெண்ணை பார்க்கிறான். அவள் ரெஸ்டாரெண்ட் ஒன்று வைத்திருக்கிறாள். அவளுடைய ரெஸ்டாரெண்டில் சாம்பார் ஊற்றிக்கொண்டு காலத்தை கழிக்கிறான்.
கன்ட்ரோல் – ஆல்ட் – டெலீட் போட்டு வாழ்க்கையை முதலிலிருந்து தொடங்கலாம் என்ற கனவோடு.

ctrl-alt-del : மூன்று விரல்.

கரு: [இதுவாகத்தான் இருக்கவேண்டும்]
வாழ்க்கை நிற்காது. அவ்வப்போது சண்டித்தனம் செய்யும்.
கன்ட்ரோல்-ஆல்ட்டர்-டெலீட்.
திரும்ப இயக்கம்.
ஏதேதோ இழந்து போயிருக்கலாம். ஆனால் என்ன? முதலில் இருந்து தொடங்கவேண்டியது தான்.

ஜாலியாக படிக்கலாம். இளமையாக இருக்கிறது.

புத்தக விபரம்:
பெயர் : மூன்று விரல்
ஆசிரியர் : இரா. முருகன்
வெளியீடு : சபரி பப்ளிகேஷன்ஸ்
விலை: ரூ. 145

குப்பையைக் கிளறுவது கோழியல்ல

திருப்பூர் நண்பர் ஒருவர் சொன்ன தகவல் ஒன்று அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “கோவை, ஈரோடு, திருப்பூர் போன்ற மாவட்டங்களில் மூடப்பட்ட பல ஆலைகள் திறக்கப்பட்டு, இப்போது ஜரூராக நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. அவற்றில் நூற்றுக்கணக்கான சிறுமிகளைக் கொண்டுவந்து பணியில் அமர்த்தியுள்ளார்கள். மூன்று வருட ஒப்பந்தம். மிகவும் மோசமான உணவோடு, அடிப்படை வசதிகூட இல்லாத இடங்களில் அந்தக் குழந்தைகள் தங்கவைக்கப்படுகிறார்கள். தவிர, அந்த மூன்று வருடமும் அந்தச் சிறுமிகள், ஆலைக்கு வெளியே எங்கும் செல்ல முடியாது. இந்த மூன்று வருடச் சிறை வாழ்க்கை முடிந்து, அவர்கள் வீட்டுக்குப் போகும்போது, கையில் 30,000 ரூபாயும், திருமணம் செய்துகொள்ளத் தாலியும் கொடுக்கிறார்கள். இந்த நவீன குழந்தைக் கொத்தடிமைத் தொழிலுக்கு ‘சுமங்கலி’ என்று பெயரும் வைத்துள்ளார்கள் ” என்று வேதனையோடு குறிப்பிட்டார் அந்த நண்பர்.

“தல வாரிப் பொட்டுவெச்சு பள்ளிக்கூடம் போக நின்னேன்
மல போல தட வந்தது. ஏ…அம்மாவே தட மேல தட சொன்னது…”
பள்ளிக்கூடம் செல்ல முடியாத ஒரு குழந்தையின் ஏக்கம் தொக்கி நிற்கிற இந்தப் பாடல் வரிகள் மனதைப் பிசைகின்றன.

சாலைகளின் ஓரத்தில் நடந்து செல்லும்போதோ, ஓட்டலில் சாப்பிடும் போதோ, உறவினரின் வீட்டுக்கு விருந்துக்குப் போகும்போதோ, சிக்னலுக்காக வாகனத்தில் காத்திருக்கும்போதோ நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம்..கலையாத கனவுகளோடும், தீராத ஏக்கங்களோடும், இளம் வயதுக்கே உரிய சந்தோஷத்தைத் தொலைத்துவிட்ட விழிகளோடும், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்புச் சுமையோடும் ஜீவனற்று நடமாடிக்கொண்டு இருக்கும் பலப் பல குழந்தைகளை.

அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால், வேலைக்கு அமர்த்தப்படுகிற 14 வயதுக்குட்பட்ட அனைவருமே குழந்தைத் தொழிலாளர்கள்தான். பஞ்சு ஆலைகள், கண்ணாடித் தொழிற்சாலைகள், சுரங்கங்கள் என்று அந்த எந்த ஒரு அபாயகரமான தொழில்கள் எவை எவை என்பதை இன்னும் நம்முடைய சட்டங்கள் வரையறுத்துச் சொல்லவில்லை. அதனால் விதவிதமாக அரசாங்கத்தை ஏமாற்றிக் குழந்தைகளைத் தொழிலில் அமர்த்தும் கொடுமை நடந்துகொண்டு இருக்கிறது.

விடுதிகள், உணவகங்களில் மட்டுமல்ல வீட்டு வேலைக்குக்கூடச் சிறுவர்களை அமர்த்துவது குற்றம்தான்.

இந்தியாவில் உள்ள குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு கோடிக்கும் அதிகம் என்கிறது ஒரு புள்ளிவிவரம். தமிழகத்தில் மட்டும் 6 லட்சத்துக்கும் அதிகமான குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருப்பதாக ஒரு கணக்கெடுப்பில் தெரியவந்துள்ளது.

உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி எம்.சி.மேத்தா ஒரு தீர்ப்பில் ‘குழந்தைகள் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுவது தெரிந்தால், அமர்த்தியவரைக் கைது செய்து, அவரிடமிருந்து 20,000 ரூபாய் அபராதம் வாங்கி, அரசாங்கமும் இன்னொரு 20,000 ரூபாய் போட்டு, அந்தக் குழந்தையின் பெற்றோருக்கு வேலை கொடுக்க வேண்டும். அப்படி வேலை கொடுக்க முடியாவிட்டால், இன்னும் 5,000 ரூபாய் போட்டு, 18-வயது வரை அந்தக் குழந்தைக்கு உதவ வேண்டும்’ என்று ஒரு டிரஸ்ட் துவங்கச் சொன்னார். அது என்ன ஆயிற்று என இன்று வரை யாருக்கும் தெரியாது.

20.8.06 விகடன் இதழிலிருந்து.

சுஜாதா குறிப்பிட்ட கவிதை ஒன்று எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது,

குப்பையைக்
கிளறுவது கோழியல்ல
கோணிப்பையுடன் சிறுவன்.

தீர்வு?

நான் சென்னையில் இருக்கும் பொழுது நான் மற்றும் எனது நண்பர்கள் அசோக், நவநீதன், சிவா, கெம்பு மற்றும் எனது அலுவலக நண்பர்கள் சிலர் சேர்ந்து ஸ்பீட் என்ற ஒரு அமைப்பு தொடங்கினோம்.
SPEED – Society for Poverty Eradication and Educational Development. நாங்கள் ரெஜிஸ்டர் செய்யவில்லை. ஆனால் மாதா மாதம் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கொஞ்சம் பணம் போடுவோம். மே மாத இறுதியில் அந்த பணத்தை மொத்தமாக திரட்டி படிப்பதற்கு பணமில்லாத குழந்தைகளுக்கு உதவியிருக்கிறோம்.

இரண்டு வருடம் மட்டுமே ஒழுங்காக செயல்படுத்தினோம். அடுத்து அவரவருக்கு அவர் அவர் கஷ்டங்கள், வேலைகள் மற்றும் டி.வி.டி கள்.

நான் இதை செய்து கொண்டிருப்பதை அறிந்து (நான் சொல்லாமலே) எனது CTO என்னை அவர் அறைக்கு அழைத்து, உடனடியாக ரூ.1000 கொடுத்தார். எனது சக அலுவலர் நான் இந்த திட்டத்தை விளக்கிக்கொண்டிருக்கையில், சட்டென்று நல்ல திட்டம் முத்து, இந்தா என்னுடைய இந்த மாத கட்டணம் என்று ரூ. 100 எடுத்துக்கொடுத்தார்.

மக்கள் என்றைக்குமே உதவுவதற்கு தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள். தங்களால் முடிந்தவரை உடவிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அவர்களை ஒருங்கினைத்து – தண்ணீருக்கு அணை போல – செயல்படுத்தத் தான் முடியவில்லை. [இதுவும் ஆங்காங்கே நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை]

சரி. குழந்தை படிப்பதற்கு பணம் கட்டியாகிவிட்டது. அவர்களின் தலையில் இருக்கும் குடும்ப பாரத்தை எப்படி இறக்கிவைப்பது? அடுத்தகட்ட பிரச்சனையும் இருக்கிறது.

அரசாங்கத்திற்கு மட்டும் தான் அக்கறை வேண்டுமா? குழந்தைகளின் மீதான நமது அக்கறை அவ்வளவுதானா?